رویداد سه

اتوبوس با تکان‌های یکنواختش خیابان‌های آشنا را یکی‌یکی پشت سر می‌گذاشت و مسافرها در سکوتی نانوشته فرو رفته بودند. بعضی به شیشه خیره شده بودند، بعضی به صفحه گوشی، و بعضی هم به نقطه‌ای نامعلوم که فقط خودشان می‌دانستند کجاست. صندلی‌ها کمی کهنه بودند و صدای خفیف فن، مثل زمزمه‌ای مداوم در فضا می‌چرخید. بیرون، مغازه‌ها باز و بسته می‌شدند، تابلوها رد می‌شدند و نام‌ها بدون آن‌که در ذهن بمانند محو می‌شدند. زمان نه سریع می‌گذشت و نه کند، فقط حرکت می‌کرد؛ مثل همین مسیر که مقصدش مهم‌تر از خود راه نبود. در این میان، فکرهای ساده و پراکنده می‌آمدند و می‌رفتند، بی‌آن‌که نیازی به جمع‌بندی داشته باشند، و همین بی‌نیازی، حس عجیبی از سبکی ایجاد می‌کرد.

روی میزی که نظم خاصی نداشت، چند کاغذ تاخورده، یک خودکار نیمه‌خشک و لیوانی لب‌پَر کنار هم افتاده بودند. پنکه سقفی آرام می‌چرخید و هوا را فقط جابه‌جا می‌کرد، نه خنک و نه گرم. از جایی دور صدای بوق کوتاهی می‌آمد و بعد محو می‌شد، انگار اصلاً مهم نبوده شنیده شود. ذهن بین فکرهایی رفت‌وبرگشت می‌کرد که هیچ‌کدام آن‌قدر جدی نبودند دنبال شوند؛ فقط بودند و رد می‌شدند. زمان در این لحظه خاص، شکل عدد نداشت، کش می‌آمد و جمع می‌شد بی‌آن‌که کسی متوجه شود. همه‌چیز ساده، بی‌ادعا و موقتی بود؛ درست مثل همین متن که فقط برای پر کردن فضا شکل گرفته است.